“Bizim için en büyük savunma, çocuklarımızı suça sürükleyen yolları kapatmaktır. Çünkü bir çocuğun suça yönelmesi bir günde olmaz; bu, zamanla biriken ihmalin, yalnızlığın ve umutsuzluğun sonucudur.
Birincisi, aile yapısı çok önemlidir. Sevgi, ilgi ve güven ortamı olmayan evlerde büyüyen çocuklar, kendilerini ait hissedecek yanlış çevrelere daha kolay yönelir.
İkincisi, ekonomik ve sosyal zorluklar çocukları erken yaşta riskli ortamlara iter. Yoksulluk, dışlanma ve fırsat eşitsizliği, çocuğun ‘başka yolum yok’ duygusuna kapılmasına neden olabilir.
Üçüncüsü, eğitimden kopuş ve okul başarısızlığı çocuğun kendine olan inancını zedeler. Okulda tutunamayan çocuk, sokakta yanlış rol modellerin etkisine daha açık hale gelir.
Dördüncüsü, arkadaş çevresi ve sosyal medya etkisi. Kabul görmek isteyen çocuk, bazen doğru ile yanlışı ayırt edemeden zararlı grupların etkisine girebilir.
Beşincisi, psikolojik yaralar ve ilgisizlik. Şiddet görmüş, ihmal edilmiş ya da sürekli değersiz hissettirilmiş çocukların destek almadan büyümesi, onları suça daha kırılgan hale getirir.
Bu yüzden bizim görevimiz cezayı konuşmadan önce önlemi konuşmaktır. Aileyi güçlendirmek, okulu cazip hale getirmek, spor ve sanatla çocuklara alan açmak, psikolojik destek mekanizmalarını yaygınlaştırmak zorundayız.
Çocukları korumak, vatanı korumaktır. Çünkü sağlam bir gelecek, sağlam yetişen çocuklarla kurulur.”
0 Yorumlar