GEÇ KALMIŞ İNSANLIK

Bir fakir canına kıysa, bir anda herkes yardımsever kesilir.

Bir şehit toprağa düşse, meydanlar vatan sevgisiyle dolar.

Bir çocuk katledilse, herkes çocuklara düşkün olur.

Bir kadın öldürüldüğünde, dillerde kadın hakları yankılanır.

Anne-baba kapı dışarı edilince, herkes hayırlı evlat kesilir.

Bir hayvana işkence edilse, herkes birden merhamet abidesi olur.

Ama iş işten geçtikten sonra…

Kaçımız cebine üç beş kuruş koyup, yağmurun altında çöpten ekmek toplayan bir insanı aradı?

Kaçımız bir şehidin tabutuna omuz verip ailesinin gözyaşına ortak oldu?

Kaçımız bir yetimhanenin kapısını çalıp bir çocuğun saçını okşadı?

Kaçımız bir kadının çığlığını duyduğunda arabasını kenara çekip “Dur!” diyebildi?

Kaçımız sokağa bırakılmış anne babalara evlatlık bir yürek sundu?

Kaçımız yaralı bir canın başında saatlerce bekleyebildi?

Biz insan oluyoruz…

Ama hep geç kalınca.

Vicdanımız manşet olunca.

Acı sosyal medyada trend olunca.

Oysa insanlık, alkışta değil; kimsenin görmediği yerde gösterdiğin merhamettedir.

İnsan olmak bir anlık öfke değil, her günkü tercihtir.

Ve insan kalmak; ses çıkarmak, el uzatmak, omuz vermektir.

Unutma ki gerçek iyilik, herkes baktığında değil; kimse görmezken yapılan iyiliktir. Merhamet ertelenmez, vicdan beklemez, adalet bir gün değil her gün gerekir. Eğer bugün birine dokunmadıysan, yarın “Keşke” deme hakkın olmaz. Çünkü insanlık ölmez; biz sustukça zayıflar, biz görmezden geldikçe eksilir. Ve insan kalabilmek, her gün yeniden insan olmayı seçmektir.