Ne oldu bize Allah'ım? Biz neden böyle olduk? Kimler ne yaptı da biz bu kadar değiştik? Ne ara unuttuk insan olmayı, kul olmayı? Ne ara bu kadar alıştık kırmaya, incitmeye? Dünya gözlerimizi kör etti, kalplerimizi kararttı. Kimin eli kimin cebinde belli değil. Kardeş kardeşi tanımaz oldu, saygı tükendi. Sevgi yabancı oldu, merhamet sözlüklerden bile silinir gibi. Hak yiyen , akıllı sayıldı. Doğruyu söyleyen susturuldu. Mümin kardeşinin derdiyle dertlenmek yerine kendi çıkarımız için birbirimize ezdik. Aileler yıkıldı, yuvalar dağıldı. Evler var ama huzur yok, kalpler var ama bağ yok. Yüzler gülüyor ama içler ağlıyor. Ve biz buna alıştık, bu hale bile alıştık. Ümmetin hali perişan ya Rabbi. Sanki tesbih taneleri gibi dağıldık. Birlik ruhunu kaybettik, beraber secde etmeyi bile unuttuk. Kardeşliğimizi çıkarımıza, menfaate kurban ettik. Ey kalpleri evirip çeviren Rabbim, bizi kendimize getir. Yeniden insan olmayı, kul olmayı öğret bize. Kalplerimizi birleştir, evlerimize huzur, ümmetimize birlik ver. Bizi yeniden aynı safın, aynı duanın, aynı secdenin insanı eyle.
0 Yorumlar